राज बोगटी
प्रिय प्यारी मिलन पछि बिछोडिएको पत्र तिमीलाई
लाखौंलाख माया अनि अनेकौं सम्झना । उही तिमीलाई हरपल सम्झिराख्ने मान्छे
खै कताबाट सुरु गरुँ लेखुँ त म के लेखुँ रु सायद तिमीलाई सबै थाहा नै छ । तर, थाहा पाएर पनि अञ्जान बन्ने तिम्रो बानी छ ।
तिमीलाई मैले गर्ने सम्बोधनमा कुनै परिवर्तन आएको छैन, परिवर्तन आवश्यक छजस्तो पनि लाग्दैन । तिमी मेरो लागि हिजो प्रिय थियौ, आज प्रिय छ्यौ, अनि भोलि पनि हुनेछ्यौ । एकचोटी माया गरिसकेको, मन मुटु, साँटिसकेको मान्छे उत्ति नै प्यारो र प्रिय हुँदोरै’छ आखिर हजारौं चोट दिएको किन नहोस् ।
पूर्णिमाको रातमा टहटह चम्किएको चन्द्रमाले शान्त अनि शितल प्रकाश छर्दै सिंगो धरतीलाई जाजल्यवान बनाएको झ्यालका सिसाबाट प्रष्ट देखिएको छ । उज्यालो धरतीको पृष्ठभूमिमा तिम्रा सम्झनाहरु बोकेर सुस्तरी आएका शितल हावाका तरंगहरु कसैलाई चाल नदिइकल कोठाभित्र छिर्दा मनमा हिमतालरुपी भावनाहरु एकाएक पग्लिन पुग्छन्, अनि नदी झै बग्दछन् माया, सम्झना र त्यहींसँगै जोडिएका भावनाहरु । अनि बाध्य बनाउँछन् मलाई, यी भावनाहरुलाई कलमको साहाराले कपीमा अक्षरको स्वरुप दिन । अनि के थाहा त हामी एकअर्काको मायाको सागरमा यसरी चुर्लुम्मै डुब्छौं भनेर १ के थाहा त यसरी मुटु बिझाउने माया लाइन्छ भनेर १
ठिक्कको उचाइ अनुपात मिलेका तिम्रा शारीरिक अवयवहरु, पुष्ट र फराकिलो निधारमा टल्किएको टीका, छरितो शरीर, कुर्तामा सजिएर हातमा घुम बोक्दा तिमी त साँच्चै कति हो कति राम्री देखिएकी थियौ । त्यसैले त पहिलो नजरमै भुतुक्क बनाएकी थियौ मलाई । शान्त मनरुपी पोखरीमा तिम्रा निर्दोष अनि निश्चल आँखाहरुले ढुंगा हानी शरीरभरि फैलने तरंगहरु पैदा गरेका थिए । राम्री मात्रै कहाँ थियौ र तिमी, छरिती र जाँगरिली पनि थियौ । ’ त्यसैले त होला हिजोका तिम्रा न्याना स्पर्शहरु आज बिझाउने काँडा बनेका छन् अनि तिम्रो माया हिजोको प्रेरणाबाट आज मेरो कमजोरी बनेको छ ।
बडो अचम्मको छ यो मानव मष्तिस्क पनि, नसम्झनुपर्ने कुरा सजिलै सम्झन्छ, नबिर्सनुपर्ने कुरा बिर्सन्छ । यही दिमाग र मुटुको जिद्दीले नै त हो प्रिय, तिमीले दिएको माया होस् वा अचानक दिएको धोका सबै उत्तिकै ताजा छन् । र, तिनै ताजा सम्झनाहरु बिझाउने सुइला बनेका छन् र त छोच्छन् घरिघरि मन मुटुमा च्वास्स–च्वास्स पारेर ।
आज २ महिना बितेछ तिमीले छोडेर गएको, तिमी अर्कैकी भएको, मायाका प्रण अनि बाचाहरु तोडेको । खै, केही पनि नबताई कति सजिलै छोडिदियौ ३ वर्षभन्दा लामो साथ १ म त अचानकको चट्याङ लागेर घायलजस्तै भएको थिएँ । तिम्रो वैवाहिक सम्बन्धको बारेमा सुन्दा भनन रिंगटा चलेको थियो ।
धरती भासिएको आभास भएको थियो अनि तिरमिराएका थिए आँखाहरु र भक्कानो फुटाएर पहिलोपटक रोएको थिएँ जीवनमा । थाहा भएन किन केही भनिनौ पहिले । आखिर चोट नै दिनु थियो भने किस्ता–किस्तामा दिएको भए हुने नि १ खै को गलत थियो, म थिएँ वा तिमी । तिम्रो परिवार गलत थियो वा समाज कमजोर आर्थिक धरातलमा रहेको परिवारको छोरीको छिटो विवाह गरिदिनुपर्ने बाध्यता गलत थियो वा छोरीलाई धेरै पढाउन नहुने सोच । मैले छुट्याउन सकिनँ, छुट्याउने आवश्यकता महसुस नै गरिन । अब छुट्याउन पनि चाहान्न र न्यायाधीश बनेर कसैलाई दोषी करार गर्न पनि सक्दिनँ ।
जति नै भावनामा बहकिए पनि जीवन जिउन त आफ्नो वास्तविकता र धरातलमै फर्किनुपर्ने रहेछ, त्यसैले त जसोतसो फेरि जिउन सिक्दैछु तिम्रा यादहरुले दिएका पीडाहरु ब्यहोर्दै भएपनि । अरु त खै के भनूँ प्रिय, जिन्दगी फलोस्, सुखी रहनू, खुसी हुनू, वैवाहिक जीवनको ढिलै भएपनि शुभकामना १
अनि कुनै चिन्ता नगर्नू, तिमीप्रतिको मेरो मायामा कुनै गिरावट आएको छैन । मैले तिमी, तिम्रा सम्झनाहरु र स्पर्शहरु रत्तिभर बिर्सिको छैन । अनि खाएका कसम र गरेका वाचाहरु पनि तोडेको छैन, कमसेकम तिमीले तोडे पनि । अनि तिमीप्रति त्यति धेरै गुनासो पनि छैन, न त रिस नै । तिमीले बिर्सिए पनि मैले त मुटुभरि संगालेर राखेको छु, हाम्रो माया अनि मस्तिष्कमा सम्झनाहरु । बरु कुनै दिन आवश्यक परे माग्नु अतितका सम्झनाहरु, विनाधितो, विनाशुल्क दिउँला जति माग्छ्यौ त्यति नै । बरु आफ्नो ख्याल गर, तिम्रीप्रतिको मेरो प्रेम त तामाकोशी झै निश्चल, अविरल बगिरहेकै छ, गौरीशंकर झै अटल छ अनि बुकेनीमा बसन्तमा बुकी फुलेझै बाह्रैमास फुलिरहेको छ । किनकि म पनि शिशिर योगी झैं भन्छु ‘माया गर्नुको अर्थ सिउँदो भर्नु होइन’ तर सिउँदो पनि भर्न पाए, सुनमा सुगन्ध हुन्थ्यो भन्ने मात्र हो ।
उही तिमीलाई हरपल हर क्षण सम्झि राख्ने मान्छे